Γραμματοσειρά

 

«Η Ε.Ε. δεν θα επιβιώσει χωρίς λύση για το χρέος»

Η παρέμβαση της Κ. Κούνεβα στο συνέδριο «Ένα Plan B για την Ευρώπη», που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι.

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε (23-24/1) πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι διεθνές συνέδριο με θέμα «Ένα Plan B για την Ευρώπη», με πρωτοβουλία του ευρωβουλευτή της αριστεράς Ζαν Λικ Μελανσόν, του Όσκαρ Λαφοντέν και του Στέφανο Φασίνα και τη συμμετοχή πολλών ευρωβουλευτών- βουλευτών της ευρωπαϊκής αριστεράς, οικονομολόγων και εκπροσώπων κινημάτων. Το συνέδριο επρόκειτο να πραγματοποιηθεί τον περασμένο Νοέμβριο, αλλά αναβλήθηκε λόγω των τρομοκρατικών επιθέσεων στο Παρίσι. Η Κωνσταντίνα Κούνεβα συμμετείχε στο συνέδριο, σε workshop που αφορούσε το δημόσιο χρέος, για το οποίο άλλωστε είχε δραστηριοποιηθεί από το 2010, ως μέλος της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. Η Κ. Κούνεβα έκανε την παρακάτω παρέμβαση στη συζήτηση για το δημόσιο χρέος.

«Αγαπητές φίλες,
αγαπητοί φίλοι.

Ευχαριστώ για την πρόσκληση και για τη δυνατότητα που δίνετε να μοιραστώ τις σκέψεις μου για ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως είναι το χρέος.
Σκέψεις τις οποίες εκφράζω εδώ , μπροστά σας, όχι ως ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ως η Κωνσταντίνα Κούνεβα που πριν από αρκετά χρόνια, πριν ακόμη εκλεγώ βουλευτής και αποφασίσω να ασχοληθώ με την πολιτική, τάχθηκα υπέρ του λογιστικού ελέγχου των ελληνικού δημόσιου χρέους.
Μας λένε συχνά ότι το να μην πληρώνει κανείς τα χρέη του είναι ανήθικο.
Έτσι απαντάει ο κ. Σόιμπλε, τα ίδια λένε και οι τραπεζίτες στους ανθρώπους που δυσκολεύονται να ξεπληρώσουν τα δάνειά τους.
«Τα χρέη πρέπει να ξεπληρώνονται», μας λένε.

Φαίνεται τόσο αυτονόητο, που σχεδόν δεν έχεις τίποτα να πεις. Σού επιτρέπεται μόνο να παρακαλέσεις.
Μας λένε ακόμη ότι αυτό είναι στην ίδια τη φύση του ανθρώπου. «Παίρνεις κάτι, δίνεις το αντίτιμο». Δανείζεσαι, χρωστάς, ξεπληρώνεις. Και μάλιστα με τόκο. Κι αν είσαι κάτοικος του Νότου, τόκο διπλό και τριπλό.
Αλλά εγώ δεν πιστεύω καθόλου ότι αυτή είναι η φύση του ανθρώπου και των ανθρώπινων σχέσεων. Ίσα ίσα. Η βαθύτερη ανθρώπινη φύση βασίζεται στη γενναιοδωρία.

Θα πω ένα παράδειγμα που, ίσως, σας φανεί απλοϊκό:

Ένα νεογέννητο μωρό κλαίει δυνατά. Φανταστείτε μια μάνα που, πριν προσφέρει το στήθος της στο μωρό της, του λέει: «Να σε θηλάσω, αλλά τι θα μού δώσεις εσύ για αντάλλαγμα; Και με πόσο τόκο;»
Όταν ένας φίλος, ή ακόμη κι ένας άγνωστος στον δρόμο, σας ζητάει ένα τσιγάρο, τού το δίνετε, ή τον ρωτάτε: «Και τι θα μού δώσεις εσύ;»
Η φύση του ανθρώπου είναι να δίνει χωρίς πάντα να περιμένει αντάλλαγμα. Φυσικά, όταν μεσολαβούν χρήματα, περιουσίες δανειστές, τα πράγματα γίνονται περίπλοκα.
Τότε ο κόσμος χωρίζεται σε δανειστές και οφειλέτες. Αλλά, όλα αυτά καταστρέφουν τη γενναιόδωρη φύση του ανθρώπου, όπως τη βλέπω εγώ.
Από τα πανάρχαια χρόνια, ακόμη και τα πιο απάνθρωπα καθεστώτα καταλάβαιναν ότι είναι αδύνατο να αφανίσουν εντελώς τη φυσική ανθρώπινη γενναιοδωρία, γιατί τελικά θα αφανίζονταν και τα ίδια. Γι’ αυτό φρόντιζαν κάποιες στιγμές να απαλλάσσουν τους ανθρώπους από τα χρέη τους, για να πάψουν να πουλάνε τους εαυτούς τους ή τα παιδιά τους σαν σκλάβους. Το έκαναν οι αρχαίοι Σουμέριοι, οι Αιγύπτιοι, οι Αθηναίοι με τη «Σεισάχθεια». Το έκαναν και οι Εβραίοι, με το «Ιωβηλαίο» τους, κάθε πενήντα χρόνια. Το έκαναν και οι Ευρωπαίοι με το χρέος της Γερμανίας, το 1953.

Τα θύμισα αυτά για να δείξω πόσο ενάντια στην ανθρώπινη φύση, αλλά και ενάντια στην ίδια την ιστορική εμπειρία είναι η στάση των δανειστών που μας λένε απλά: «Τα χρέη πρέπει να πληρώνονται».
Βεβαίως να πληρώνονται. Αλλά μόνο εάν πραγματικά οφείλονται. Και αν πράγματι μπορούν να ξεπληρωθούν.

Για το πρώτο, έχουμε σαν απάντηση την πολύ καλή δουλειά που έγινε για το ελληνικό χρέος από την Βουλή. Είναι ένα παράδειγμα για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Ο λογιστικός έλεγχος του χρέους πρέπει να είναι σταθερός και διαρκής θεσμός σε όλα τα κοινοβούλια. Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν ποιον ξεπληρώνουν και για ποιο λόγο. Για το ελληνικό χρέος είναι κοινό μυστικό ότι δεν θα ξεπληρωθεί ποτέ χωρίς ελάφρυνση.
Αλλά μήπως θα μπορέσει να ξεπληρωθεί το ευρωπαϊκό ή το παγκόσμιο χρέος; Το χρέος της Ευρωζώνης είναι σχεδόν 10 τρισεκατομμύρια ευρώ. Σχεδόν το ΑΕΠ μιας χρονιάς. Περίπου τα μισά από τα χρήματα αυτά είναι καινούργια χρέη, που δημιουργήθηκαν τα τελευταία 5 με 6 χρόνια για να σωθούν οι τράπεζες. Κάθε Ευρωπαίος, ακόμη και κάθε νεογέννητο στην Ευρώπη, είναι χρεωμένο με 28.000 ευρώ. Σκεφτείτε να τού λέγαμε: «δεν μπορείς να φας, γιατί χρωστάς».
Ας προσέξουμε όμως μια σημαντική λεπτομέρεια, που κρύβει και τη μόνη ρεαλιστική λύση για το ευρωπαϊκό χρέος. Όλες οι χώρες της Ε.Ε. χρωστάνε και τους χρωστάνε. Αλλά από τις 19 χώρες της Ευρωζώνης, μόνο 4 χώρες είναι πια καθαροί πιστωτές, δηλαδή τους χρωστάνε άλλοι περισσότερα από όσα χρωστάνε οι ίδιες. Είναι η Γερμανία, το Βέλγιο, η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο. Όλες οι άλλες χώρες είναι καθαροί οφειλέτες. Κατά κάποιο τρόπο οι 15 χώρες της Ευρωζώνης χρωστάνε στις 4.

Τα πράγματα είναι, βέβαια πιο περίπλοκα, αλλά τα λέω κάπως απλοϊκά για να τονίσω ότι από την κρίση ελάχιστες χώρες βγήκαν κερδισμένες. Οι περισσότερες βγήκαν χαμένες.
Αυτή η παρατήρηση, όμως, μας οδηγεί και σε ένα άλλο συμπέρασμα. Ότι αυτή η ένωση, η Ευρωζώνη, όπως και όλη η Ε.Ε., είναι αδύνατο να επιβιώσει χωρίς να διορθωθεί αυτή η ανισορροπία. Δηλαδή, χωρίς να γίνει μια ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος που θα καταλήξει σε μια γενναιόδωρη μείωσή του και θα επιτρέψει σε όλες τις χώρες, υπερχρεωμένες ή όχι, να κάνουν μια καινούργια αρχή. Και κάθε μια ξεχωριστά, αλλά και σαν ένωση.

Δυστυχώς, δεν είμαι οικονομολόγος για να μπω στις λεπτομέρειες αυτής της ιδέας, που την καταλαβαίνουμε όλοι. Αλλά είμαι μητέρα, κι όταν το παιδί μου μού ζητάει να φάει, δεν το ρωτάω: «Να φας, αλλά τι θα μού δώσεις για αντάλλαγμα;»

Σας ευχαριστώ»

24.1.2016

twitter Newsroom

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ facebook

LINKS