Γραμματοσειρά

 

Να μη μείνουν οι εργαζόμενοι ανυπεράσπιστοι στη βία των ατομικών συμβάσεων

Συνέντευξη της Κ. Κούνεβα στην Εφημερίδα «ΑΥΓΗ» και στην Αναστασία Γιάμαλη

* Η ελληνική κυβέρνηση έχει στόχο την επαναφορά των βασικών εργασιακών δικαιωμάτων. Κατά τη γνώμη σας θα βρει ευήκοα ώτα;

Δεν ξέρω αν θα βρει ευήκοα ώτα, ξέρω ότι σήμερα επιμένει στη θέση της και προσδοκώ ότι θα τηρήσει την υπόσχεσή της. Γνωρίζουμε ότι το νέο Μνημόνιο αναφέρει πως πρέπει άμεσα να ξεκινήσει επανεξέταση της νομοθεσίας για τις ομαδικές απολύσεις, τις συλλογικές συμβάσεις και τον συνδικαλιστικό νόμο. Το τι θέλουν οι δανειστές το ξέρουμε από τα προηγούμενα Μνημόνια. Θέλουν να απελευθερωθούν οι απολύσεις, να μην επανέλθουν οι συλλογικές συμβάσεις και να είναι σχεδόν αδύνατον να απεργούν οι εργαζόμενοι. Όμως, η νέα συμφωνία με τους δανειστές λέει ότι οι αλλαγές σ” αυτά τα θέματα πρέπει να γίνουν με βάση τις καλύτερες πρακτικές στην Ευρώπη και διεθνώς. «Καλύτερες πρακτικές για ποιον;» θα ρωτούσα εγώ. Και απαντώ: Για τον εργαζόμενο, που είναι η αδύναμη πλευρά στην εργασιακή σχέση.

* Και η ευρωπαϊκή εμπειρία τι λέει για αυτές τις βέλτιστες πρακτικές;

Κοιτάξτε. Η Ευρώπη όπου κυριαρχεί ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι ο παράδεισος των εργατικών δικαιωμάτων. Όμως, αρκετές κατακτήσεις διασώζονται, ιδιαίτερα στις μεγαλύτερες χώρες, αν και συχνά πάνε χέρι – χέρι με πολύ ευέλικτες μορφές εργασίας. Κατ” αρχάς, για τις ομαδικές απολύσεις δεν ισχύει τίποτα παραπάνω από όσα προβλέπει η ευρωπαϊκή οδηγία που βάζει ανώτατο όριο το 10% των εργαζόμενων.

Οι περισσότερες χώρες έχουν υιοθετήσει όριο πολύ κάτω από αυτό, όπως είναι δικαίωμά τους. Εξάλλου η απελευθέρωση των απολύσεων που ζητάνε οι δανειστές είναι μια υποκρισία, αφού στην Ελλάδα οι περισσότεροι εργαζόμενοι δουλεύουν σε επιχειρήσεις με λιγότερα από 20 άτομα, όπου ουσιαστικά δεν ισχύει κανένα όριο. Άρα τι θέλουν κι επιμένουν σε απελευθέρωση; Να εξυπηρετήσουν τις τράπεζες ή τις πολυεθνικές; Ας το πουν ανοιχτά.

Με τις συλλογικές συμβάσεις τώρα. Στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στην Ισπανία και αλλού ο μισθός καθορίζεται από συλλογικές συμβάσεις που καλύπτουν μέχρι και το 85% των εργαζόμενων. Γιατί η Ελλάδα να είναι η εξαίρεση της Ευρώπης, με τους εργαζόμενους ανυπεράσπιστους στη βία των ατομικών συμβάσεων, όπου ο εργοδότης επιβάλλει ό,τι θέλει; Και τέλος, για τις απεργίες. Έχουμε κάνει την έρευνά μας για το τι ισχύει στην Ευρώπη.

Με εξαίρεση τη Βουλγαρία και τη Βρετανία, όπου απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία των εργαζομένων μιας επιχείρησης ή ενός κλάδου, σε όλες τις άλλες χώρες τα συνδικάτα ορίζουν τα ίδια πώς αποφασίζεται μια απεργία, δηλαδή από συνελεύσεις ή διοικητικά συμβούλια. Αυτό, άλλωστε, σημαίνει συλλογική αυτονομία που κατοχυρώνεται στα Συντάγματα και στη Συνθήκη της Ε.Ε. Τι θέλουν οι δανειστές; Να τα παραβιάσουμε κι αυτά; Και εδώ θέλω να τονίσω το εξής: Το δυνατό μας σημείο είναι πάντα το ευρωπαϊκό δίκαιο. Όσο εμείς το επικαλούμαστε και επιμένουμε πως τα προτεινόμενα μέτρα το καταπατούν, σε τόσο δυσκολότερη θέση φέρνουμε τους δανειστές.

* Η Άκρα Δεξιά, εκτός από τα πολιτισμικά και θρησκευτικά επιχειρήματα, υποστηρίζει ότι οι πρόσφυγες θα πάρουν τις δουλειές των Ευρωπαίων. Πώς απαντάτε σε αυτό;

Είναι μια ανοησία. Όσοι Ευρωπαίοι έχουν μνήμη ξέρουν ότι αυτό δεν ισχύει. Το 1989, όταν κατέρρευσαν τα καθεστώτα της ανατολικής Ευρώπης, εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάστηκαν να μετακινηθούν στη δυτική Ευρώπη. Και λέω αναγκάστηκαν, γιατί η παραγωγική βάση αυτών των χωρών διαλύθηκε από το ξεπούλημα, τις ιδιωτικοποιήσεις, τα λουκέτα που επέβαλαν οι ευρωπαϊκές και πολυεθνικές εταιρείες για να μην έχουν ανταγωνισμό.

Κέρδισε ή έχασε η Ευρώπη από αυτές τις μεταναστεύσεις; Φυσικά και κέρδισε. Και μάλιστα οι μετανάστες έγιναν αντικείμενο άγριας εκμετάλλευσης από τις επιχειρήσεις, δουλεύοντας με μικρότερα μεροκάματα και με λιγότερα δικαιώματα. Όμως, από αυτό δεν αυξήθηκε η ανεργία στην Ε.Ε. Ίσα ίσα. Τις δεκαετίες του 1990 και του 2000 η Ευρώπη είχε πολύ ψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης και χαμηλότερη ανεργία από σήμερα.

Οι πρόσφυγες, λοιπόν, όχι μόνο δεν θα πάρουν τις δουλειές των Ευρωπαίων, αλλά μπορεί να τις αυξήσουν κιόλας. Ιδιαίτερα αν βοηθήσουμε να σταματήσει ο πόλεμος στις χώρες από όπου προέρχονται. Έτσι είναι τα πράγματα και η Ευρώπη έχει υποχρέωση να αποκαταστήσει τη ζημιά, στην οποία και η ίδια συνέβαλε. Όταν καταστρέφεις μια χώρα, η καταστροφή επιστρέφει και στην πόρτα σου. Όταν ασκείς βία, η βία σού επιστρέφει. Κι αυτό βιώνουμε σήμερα. Και πρέπει να σπάσουμε αυτό τον φαύλο κύκλο.

* Παρατηρούμε ότι χώρες αυτού που παλιά αποκαλούσαμε ανατολικό μπλοκ έχουν μια πιο σκληρή και φοβική στάση στο προσφυγικό. Πώς το ερμηνεύετε;

Πρώτα απ” όλα, αυτό συμβαίνει γιατί εκεί έχουν επικρατήσει πολύ συντηρητικές και εθνικιστικές πολιτικές δυνάμεις. Έπειτα αυτές οι χώρες έχουν περάσει από σκληρά προγράμματα λιτότητας που επέβαλαν το ΔΝΤ ή η Ε.Ε. πολύ πριν έλθει το Μνημόνιο στην Ελλάδα. Αυτές οι χώρες, όπως και η πατρίδα μου η Βουλγαρία, ποτέ δεν βγήκαν από τη βαθιά κρίση. Είναι πολύ φτωχές. Και κουρασμένες. Διότι οι κοινωνίες τους πέρασαν από πολύ σκληρή και εντατική «εκπαίδευση» στον καπιταλισμό, και μάλιστα στην πιο άγρια και αρπακτική μορφή του.

Όπως καταλαβαίνω κι εγώ με την εμπειρία μου από τη Βουλγαρία, με τα παλιά καθεστώτα στερούμασταν πολλές ελευθερίες και ζούσαμε πολύ φτωχικά. Αλλά ταυτόχρονα υπήρχαν ορισμένα εγγυημένα κοινά αγαθά που τα απολαμβάναμε κι έπρεπε να τα διαχειριζόμαστε ως κοινότητες, με πνεύμα αλληλεγγύης και συλλογικής ευθύνης. Αυτός ο μηχανισμός αλληλεγγύης και συλλογικότητας εξαφανίστηκε βίαια και αντικαταστάθηκε από ένα πνεύμα ατομισμού.

Τώρα αυτές οι κοινωνίες, που ήδη έχουν στερηθεί πολλά για να είναι στην Ε.Ε., βλέπουν ως απειλή τους πρόσφυγες. Παραπλανιούνται εύκολα από τους αντιδραστικούς πολιτικούς και, στις περισσότερες περιπτώσεις, εκεί η Αριστερά έχει πολύ μικρές δυνάμεις για να προβάλει μια διαφορετική αντίληψη.

http://www.avgi.gr/article/6069384/konstantina-kouneba-%C2%ABna-mi-meinoun-oi-ergazomenoi-anuperaspistoi-sti-bia-ton-atomikon-sumbaseon%C2%BB

29.11.2015

twitter Newsroom

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ facebook

Facebook Connection Faild

LINKS